Korte verhalen

Uit het leven gegrepen.



De man stond in de rij bij de kassa van een slijterij met twee flessen wijn in zijn armen. Hij organiseerde een etentje met vrienden en daar hoort natuurlijk een lekker wijntje bij, volgens de man. Voor hem stond een vrouw met een paar flessen sterke drank in haar winkelmandje. Ze was aan de beurt om af te rekenen en plaatste haar flessen op de lopende band.

“Mag ik u wat vragen” vroeg de vrouw aan de jongeman achter de kassa. “Ja hoor” antwoordde de jongeman, terwijl de flessen drank langs de piepende scanner gingen. “Is deze drank geschikt om te spoelen?” ze wees naar een bepaalde fles. “Mijn zoon heeft namelijk vreselijke kiespijn en spoelen met sterke drank schijnt te helpen” zei de vrouw. “Ik heb geen idee” antwoordde de jongeman ”hij moet gewoon naar de tandarts gaan denk ik”. De vrouw keek een beetje schuchter om zich heen. “Dat durft hij niet” zei ze zachtjes en met een rode blos van schaamte op haar wangen. De vrouw wende zich naar de man “weet u waarmee hij het beste kan spoelen meneer?” vroeg ze. De man haalde zijn schouders op, “als uw zoon kiespijn heeft en niet naar de tandarts kan of wil, dan moet hij peterselie in zijn oor stoppen” antwoordde hij.

De vrouw keek de man eerst vol ongeloof en daarna geërgerd aan. Ze was duidelijk niet gediend van dit antwoord. “Ik heb dat een keer op de televisie gezien en het helpt echt, dat weet ik uit eigen ervaring” vervolgde de man. Het gezicht van de vrouw werd er niet vrolijker op, terwijl het gezicht van de jongeman juist een lichte grijns begon te vertonen. Zonder nog een woord te zeggen rekende de vrouw af, en liep naar buiten. Even later was ook de man aan het afrekenen en inmiddels had de lichte grijns op het gezicht van de jongeman plaats gemaakt voor een brede glimlach. “Je gaat toch gewoon naar de tandarts als je kiespijn hebt” zei hij lachend tegen de man. Deze beaamde dat dit inderdaad de beste methode is tegen kiespijn en liep ook naar buiten.

Daar stond de vrouw hem op te wachten. “Ik hou er niet van in de maling genomen te worden als ik een serieuze vraag stel” zei de vrouw op luide toon tegen de man. “Die arme jongen verrekt van de kiespijn! En dan komt u met zo'n verhaal!” “Mevrouw, ik snap dat u me niet gelooft, maar het is echt waar.” antwoordde de man. “Stop een flinke pluk verse peterselie in het oor van uw zoon aan de kant van de kiespijn en de pijn zal aanzienlijk minder worden”. Boos en mopperend liep de vrouw weg. Achterom kijkend riep ze nog “Je bent een idioot!.” naar de man.

Onzin verhaal? Nee, volgens de man in dit blog is dit echt geen onzin. De peterselie geeft een bepaalde prikkeling af in het oor, wat uitstraalt naar de wang en kaak. Hierdoor word de kiespijn daadwerkelijk minder, zo is zijn verklaring. Hopelijk hoef je het nooit uit te proberen!




De nieuwe filiaalhouder van de boekwinkel waar Ruud werkte, kwam op een maandagochtend voor het eerst naar het werk. Het bleek een niet al te grote, potige en kalende man te zijn. Een heel ander type dan de vorige filiaalhouder die met pensioen was gegaan. Ruud had verwacht dat iemand op zijn eerste werkdag als traktatie gebak zou meenemen of iets dergelijks. Maar niet deze nieuwe chef geen gebak, maar wel een krat Amstelbier, halve liters! Aan de ene kant zag Ruud daar de humor wel van in, aan de andere kant kwam het hem niet goed uit. ‘S avonds werkte Ruud namelijk achter de bar in een kroeg, en dronk daarbij zelf ook wel wat. En nu ook nog overdag in de winkel!? Ruud had er dubbele gevoelens bij. “Nou ja, hoe dan ook, geen saaie vent in ieder geval” dacht hij bij zichzelf. De nieuwe chef deelde meteen zijn eerste opdracht uit. Er moest namelijk wel eerst even een doos kauwgum gehaald worden, want de klanten mochten het niet ruiken dat er een biertje gedronken werd.

De nieuwe chef was een niet onaardige, maar wel eigenaardige man, vond Ruud. Ten eerste natuurlijk de drank, maar ook omdat hij alle mannen, die de winkel binnen kwamen, steevast Dirk noemde. “Hoi Dirk, tot ziens Dirk, fijne dag Dirk“ zo ging het de hele dag door, dag in dag uit. Dit leidde op een zekere dag tot een pittige discussie met een mannelijke vaste klant, die daar niet langer van gediend was. Daarna minderde hij enigszins met zijn “Ge-Dirk.”

Ruud beleefde een leuke tijd in de boekwinkel want er kwamen veel beroemdheden een boek of tijdschrift kopen. Schrijvers, muzikanten, toneelspelers, televisiepersoonlijkheden, iedereen kwam er over de vloer. Vlak bij de ingang van de kleine winkel, stond een soort tafel waar nieuw uitgegeven boeken en bestsellers op stonden en lagen. Eén van de beroemdheden, een Nederlandse schrijver die een bestseller had geschreven, kwam regelmatig de winkel in, pakte dan altijd zijn boek uit het schap en zette dat pontificaal midden op de tafel. Waarna Ruud, als de schrijver weer weg was, prompt het boek terugzette in het schap. De nieuwe chef had zo zijn bedenkingen over de handelingen van Ruud, maar Ruud mocht de schrijver niet. Het enige wat hij kwam doen was zijn boek op de tafel zetten. Hij kocht nooit wat en hij zei ook nooit wat. Niet eens goedemorgen of goedemiddag. Het was een arrogante kerel volgens Ruud, daar was zijn chef het wel mee eens en accepteerde de actie van Ruud.

De winkel lag in het hartje van een grote stad. Achter de kassa werd altijd gelachen met de klanten, want je kon daar veel tegen de mensen zeggen. Ze waren wel in voor een geintje. Plastic tasjes waren toen nog heel gewoon, men was toen nog niet bezig met het reduceren van de plastic-afvalberg. De plastic tasjes, of liever gezegd plastic zakken, want zo werden ze genoemd in de volksmond, werden niet eens in rekening gebracht.

Op een goede dag kwam er weer een beroemdheid in de winkel, dit keer een dame. Na een aantal tijdschriften uitgezocht te hebben, kwam ze bij de kassa om af te rekenen. Ruud stond met zijn nieuwe chef achter de kassa en de jolige stemming zat er die dag al goed in, wat wellicht ook met de halve liters te maken had. Na alle tijdschriften afgerekend te hebben en een keurig stapeltje van gemaakt te hebben vroeg de dame in kwestie: “Meneer, heeft u een plastic zak?” “Pardon mevrouw?!” zei Ruud, “ik vraag toch ook niet of u een kartonnen doos heeft?” het floepte eruit voor hij er erg in had. Even kon je een speld horen vallen in de kleine boekwinkel, waarna iedereen hard begon te lachen.


Bijzondere verhalen.

Nog leeg

Nog leeg

Nog leeg